Mιλώ για εσένα.Εσένα που εμφανίζεσαι αμίλητος σε κάθε συζήτηση, εσένα που παρατηρείς με την ίδια ανέκφραστη στάση κάθε τι περαστικό, εσένα που υποτιμάς με το βλέμμα κάθε λέξη που αναφέρεται σε ανθρώπινη ψυχολογία, εθελοντισμό, έρωτα.Μιλώ για εσένα.Εσένα που εμφανίζεσαι πάντα με τον υπολογιστή σου, ως μέρος της ζωής σου, ως κομμάτι της δουλειάς σου.Εσένα που ξαφνικά φλυαρείς σε συνομιλίες βασιζόμενες σε μαθηματικό περιεχόμενο, σε ξύλινη γλώσσα και σε λέξεις προγραμματισμού.Μιλώ για εσένα όταν κάθε φορά που απογοητεύομαι από την αποξένωση, την απομόνωση, τις νέες συνήθειες και μόδες των παιδιών που σταδιακά χάνουν τον έλεγχο και την προσωπικότητά τους μπροστά σε μια οθόνη σε κατηγορώ ίσως σε υπερβολικό βαθμό, ίσως άδικα για την υποδούλωσή σου σε αυτά τα μαραφέτια που όλο και τα εμπλουτίζεις με εφαρμογές.Μιλώ για εσένα επειδή φοβάμαι, φοβάμαι για τις στιγμές που σε βλέπω να χάνεις εσύ και εγώ ενώ είμαστε προσκολλημένοι στην οθόνη.Φοβάμαι μήπως το ανέκφραστο βλέμμα εξαπλωθεί σε κάθε παιδικό πρόσωπο.Αλλά μέχρι τότε μιλώ για εσένα για να σε ευχαριστήσω που γεμίζεις μουσικές τις όμορφες στιγμές μου, που προσθέτεις με το δικό σου μηχανισμό ανθρώπους στη ζωή μου, που συμπληρώνεις με γνώσεις την άγνοιά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου