Bρισκεσαι ξαφνικά στη μέση ενός δρόμου, στη μέση μιας τρομερής καταιγίδας, οι στάλες πληγώνουν σχεδόν κάθε κυτταρρο του κορμιού σου, τα μπουμπουνητά γίνονται η χειρότερη ηχορύπανση, οι αστραπές φωτίζουν για να σου δείξουν το αδιέξοδο στο τέλος του δρόμου και εσύ στέκεσαι εκεί και απολαμβάνεις το όλο σκηνικό, και μένεις και περιμένεις οι στάλες να πάρουν στη πορεία τους προς το έδαφος κάθε ίχνος ρίγους που σου έχει προκαλέσει η συνάντηση σας, και ελπίζεις να βροντήξει πιο δυνατά αυτή τη φορά για να γίνεις ένα με τη φύση για να νιώσει όλο το σύμπαν την υπερένταση και το άγχος που σου δημιουργεί και να ξεσπάσει και αυτό μαζί σου, εσύ απλά να φωνάξεις μπορείς, και η αστραπή αυτό το στολίδι στον ουρανό θα αποσυμβολιστεί στη δική σου πραγματικότητα μέσα από τη λάμψη των ματιών του που λαμπύρισαν ξαφνικά σε εκείνο το αδιέξοδο, και αρχίζεις και γελάς αρχίζεις και χορεύεις, και περιμένεις να κάνει και αυτός τα σωστά βήματα προς εσένα δεν σε νοιάζει αν είστε στον ίδιο ρυθμό αν σας παρακινεί η ίδια μελωδία ενδιαφέρεσαι μόνο για το αν θα σε φτάσει πριν τελειώσει η βροχή, του δίνεις τόσο χρόνο μέχρι να κατσιάσει από τις στάλες το τριανταφύλλο που σου προσέφερε κάπου κάποτε, χωρίς να σκευτεσαι πως ο χρόνος αυτόματα μεταφέρθηκε στο άπειρο αφού το τριανταφύλλο τρέφεται και πληγώνεται από αυτές τις στάλες, μένεις να σκευτεσαι αυτό το κάπου κάποτε, γελάς και χορεύεις υπό τον προβολέα των ματιών του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου