Δύο σώματα σε μια φόρμα.

Στη καθημερινότητα σου αντικρίζεις χιλιάδες εικόνες, έρχεσαι αντιμέτωπος με εκατοντάδες νοήματα προς επεξεργασία, τραγουδάς δεκάδες λέξεις στο ρυθμό κάθε μελωδίας, μυρίζεις αρώματα που σου ενεργοποιούν αναμνήσεις που μέχρι τότε ήταν καλά ξεχασμένες  στο κουτάκι προστασίας  τους και κάπου εκεί συλλέγοντας όλη αυτή την έμπνευση από τα αισθητήρια όργανα σου επιλέγεις με κάποιο τρόπο να τα αποτυπώσεις. Θέλεις τόσο απελπισμένα άλλωστε να καταργείς με το δικό σου τρόπο το χρόνο. Και ετοιμάζεσαι να γράψεις, να ζωγραφίσεις, να τραγουδήσεις κάτι που σου ενεργοποίησε τόσο έντονα τη φαντασία σου για απόψε. Και σκεύτεσαι τοπία ίσως μια θάλλασσα μια ξεχασμένη βάρκα εκεί κοντά της, ένα βουνό με ένα τζάκι, ένα γέλιο, ένα χρώμα, τον ήλιο το φεγγάρι την εναλλαγή τους και σαστίζεις με την ευκολία που έχεις να απορρίπτεις όλες αυτές τις πηγές έμπνευσης που στάθηκαν τροφή για τόσους και τόσους καλλιτέχνες. Αλλά εσένα δεν σε ενδιαφέρει αυτό. Εσύ έχεις διαλέξει το θέμα του κειμένου σου πολλά βραδιά πριν, τότε που έπεσε στα χέρια σου αυτή η γκρι φόρμα.Μπορεί στη πρώτη μάτια να μοιάζει με κάθε βαρετή αντρική γκρι φόρμα αλλά δεν αγοράστηκε από κανέναν ανέκφραστο υπάλληλο και δεν φορέθηκε από κανέναν εντυπωσιακό  αθλητή. Αντίθετα παραχωρήθηκε με το πιο ζεστό χαμόγελο, για τα πιο κρύα βραδιά, και ταιριάξε απόλυτα σε κάθε κυταρρο του σώματος. Τύλιξες  το κορμί σου τόσο αποφασιστικά μέσα της θέλοντας να γίνεις ένα μ αυτή, προσπαθώντας να αφουγκραστείς κάθε προηγούμενο βήμα, κάθε προηγούμενο άρωμα κάθε προηγούμενο άγγιγμα για να μπορέσεις έστω και έτσι να πάρεις μέρος στις εμπειρίες που ζούσε ο γεναιόδωρος  παραχωρητής  της μακρυά σου, για να αισθανθείς την απαλότητα του δέρματος του, τις αντιδράσεις των νεύρων του, τα ρίγη που τον διαπερνούν, την ανατριχίλα που τον αφοπλίζει, για να ξεκλέψεις ακόμη  λίγη μοιρασμένη ώρα μαζί του. Θέλεις τόσο απελπισμένα άλλωστε να καταργείς με το δικό σου τρόπο το χρόνο.