Δεν θα μιλησω για εσενα. Ας μιλησω για το καιρο.

Σε αυτο το κειμενο δεν σκοπευω να μιλησω για εσενα. Μου εχω απαγορευσει αλλωστε προ πολλου να σε σκεφτομαι, μαλλον επειδη δεν αξιζει. Ετσι μου λενε. Αλλα τι ειναι αυτο που αξιζει περισσοτερο απο καποιον που εχει τη δυναμη ακομα και απο αποσταση ακομα και εν αγνοια του να χειριζεται τη συναισθηματικη σου κατασταση και τη συμπεριφορα σου ως προς τα νεα, τοσο αδιαφορα ατομα που συναντας; Δεν θα απαντησω γιατι δεν το σκεφτομαι ουτε αυτο, ουτε τις αντιδρασεις σου, ουτε το χαμογελο που με τοσο κοπο εκλεβα, νιωθοντας περηφανη στο τελος, ουτε τιποτα αλλο. Θα σκεφτω και θα μιλησω για ασχετα θεματα, μηδαμινης ουσιας, εχω εξασκηθει το τελευταιο καιρο σ αυτο προσθετοντας πλατυ χαμογελο, βοηθαει τους παντες στα παντα αυτο. Ο καιρος λοιπον τις τελευταιες μερες ειναι αρκετα αστατος. Ποτε λιακαδα, ποτε καταιγιδα. Οι μετεωρολογοι σιγουρα θα εξηγησουν τα αιτια με βαση τις κλιματικες αλλαγες και τη συμπεριφορα μας προς τη φυση. Εγω, πιστευω πως ο καιρος το τελευταιο διαστημα υιοθετει ανθρωπινες συναισθηματικες και ψυχολογικες εναλλαγες στο τροπο που συμπεριφερεται. Νομιζω οτι θελει να ταυτιστει με τις δικες μου καθε φορα που αυτος κλαιει βροχη και εγω δακρυα , καθε φορα που αυτος μοιραζει ηλιαχτιδες και εγω χαμογελα, μπουμπουνιτα και εγω βουβες κραυγες. Ισως και αυτος ξεσπωντας ετσι προσπαθει να φερει πισω το καλοκαιρι του. Ισως να το προτιμα απο τους χειμωνες. Αλλα νομιζω πρεπει να αλλαξω θεμα γιατι ισως ηδη να μιλησα για εσενα. Χρωματα. Ποσο εντυπωση μου κανουν καθε φορα που επιστρεφω σε μια απο τις δυο γειτονιες μου οι χρωματικες αλλαγες που διαπιστωνω απο τους τοιχους των σπιτιων, των μαγαζιων μεχρι και στο φυλλωμα των δεντρων. Αυτη τη φορα ομως μου εκανε εντυπωση το ξεθωριασμα των αλλωτε εντονων χρωματων. Ετσι σκεφτομαι πως και αυτα στην αρχη καποιος τα περιποιηθηκε βαφοντας την επιφανεια με περισσιο ενθουσιασμο, μετα τα αφησε να ξεθωριασουν γυριζοντας το βλεμμα του αλλου. Αυτα παραμενουν ομως εκει, ετσι λιγο μαραζωμενα, αλλα εντελως σιγουρα πως θα επιστρεψει αυτος ο καποιος η ενας αλλος ισως πιο ειδικος, να τους ξαναχαρισει τη ζωντανια τους, την παιχνιδιαρικη διαθεση τους, ετσι ωστε να μπορεσουν να ομορφυνουν καθε γωνια της πολης. Μεχρι τοτε ομως, βλεπεις και εσυ οτι ειναι τοσο ματαιο να προσπαθω να μιλησω η να σκεφτω κατι αλλο;