Θυμάσαι άραγε πώς είναι;

Ξέρεις πώς είναι ξαφνικά ένα πρωί μαζί με το σώμα σου να ξυπνάνε και ξεχασμένες, αραχνιασμένες επιθυμίες σου, θέλω σου; Ξέρεις πώς είναι να ανέχεσαι μια κατάσταση που από συνήθεια ονομάζεις φυσιολογική και να ξεχνάς ότι στη πραγματικότητα την απεχθάνεσαι; Ξέρεις πως είναι να έχεις πειστεί από τις χιλιάδες εικόνες και λέξεις που συλλέγεις από πραγματική και εικονική ζωή πως σ αυτή τη κοινωνία, σ αυτή τη χρονική περίοδο δεν υπάρχει χώρος και χρόνος , ούτε ένα λεπτό ούτε μια γωνιά για συναισθηματισμούς, ρομαντισμούς και άλλες τέτοιες αχρηστευμένες πλέον λέξεις.Ξέρεις πώς είναι όμως να μου θυμίζεις πόσο ανάγκη έχουν τα κύτταρά μου τέτοιες γλυκανάλατες στιγμές; Ξέρεις πώς είναι να αγανακτώ με την ανεκτικότητα που έδειχνα στη ρηχήτητα των ανθρώπων μέχρι να σε γνωρίσω; ή μάλλον μέχρι να με γνωρίσεις- συστήσεις εσύ σε μια αληθινή αγκαλιά, σε αμέτρητα φιλιά που συνοδεύουν την πιο ανθρώπινη καληνύχτα.Μια καληνύχτα που φαντάζει να ξετρύπωσε από άλλη εποχή,μια εποχή την οποία μου έμαθες πως αξίζει να αναζητώ πίσω από κάθε βλέμμα.
Πάρε το χρόνο σου ίσως χρειαστούν και μερικές βαθιές ανάσες, ίσως και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί σε συνδυασμό με το αγαπημένο σου κομμάτι, βοηθήσει στο να ανακαλύψεις τι θα απαιτείς αρχικά από τον εαυτό σου και τι θα αξίζει να εξερευνάς πίσω από κάθε χειραψία.Ψάξε για μια αληθινή καλή νύχτα.Ξέρεις πώς είναι;