Γνωριμία αγνώστων.

Ψάχνεις τα παράδοξα στα μαθηματικά, στη φυσική, στην αρχαία φιλοσοφία. Απελπισμένα τα ψάχνεις για να χαρείς με την κατάρριψή τους, ακόμα και αν από αυτή δεν βγήκε κάποιο νέο, έγκυρο συμπέρασμα, ακόμα και αν σε γύρισε πίσω στο μηδέν ο ενθουσιασμός σου δεν θα μετριαστεί. Ο δικός μου θα κομματιαστεί. Όταν θα αρχίσω να ασχολούμαι με το παράδοξο των σχέσεων, εκείνο που ξεκινάτε ως απλοί γνωστοί, αδιάφορες κινούμενες μορφές σε βαρετούς χώρους. Μέσα σε εκείνους που μεταμορφώνονται τη στιγμή που ένα βλέμμα ή κίνηση θα ταυτιστεί με εκείνη την όχι και τόσο άχαρη μορφή απέναντί σου. Την άγνωστη μορφή που κάμποσα εικοσιτετράωρα αργότερα θα ξέρει την κάθε σου συνήθεια, την κάθε σου προτίμηση, την πιο αρρωστημένη φαντασίωση, την πιο αστεία σου αντίδραση. Και θα τις λατρεύει στον ίδιο βαθμό που θα τον εκνευρίζουν αλλά θα τις μοιράζεστε σχεδόν ευλαβικά κάθε μέρα μία προς μία ενώ θα κάνει τα πάντα για να στις αλλάξει. Έστω αυτές που φαίνονται βλαβερές. Όχι επειδή τις βαριέται αλλά επειδή σε νοιάζεται. Άραγε δύο μέρες μετά που όλες αυτές οι μοιρασμένες καθημερινές στιγμές σας, που  παραμένουν ίδιες στο χωροχρόνο συνεχίζουν να του προκαλούν ανησυχία; τώρα πάλι, κάτι εικοσιτετράωρα αργότερα, που καταλήξατε ως άγνωστοι σε εξίσου βαρετούς χώρους να χαζεύετε άλλες αδιάφορες μορφές; Δύο άγνωστοι θα γνωριστούν για να γίνουν άγνωστοι. Δύο αδιάφορα κινούμενες μορφές θα συναντηθούν για να ξεφύγουν από την ανία μέχρι να γυρίσουν πίσω σε αυτή. Μακάρι να μπορούσα να αντλήσω έστω και λίγο ενθουσιασμό από τούτο εδώ το παράδοξο. Αλλά δεν μπορώ. Ίσως να φταίει η σχέση που έχω με την επιστροφή στο μηδέν.