Αναφέρομαι σε εκείνη τη στιγμή που βλέπεις ένα μαγευτικά κόκκινο τριαντάφυλλο τοποθετημένα σχεδόν ευλαβικά στο πανέμορφο βαζάκι ανάμεσα στα πρόσωπά σας. Ακριβώς στο σημείο που θα εμποδίσει τόσο αναπάντεχα ευχάριστα την εξέλιξη της ανιαρής εν τέλει συζήτησή σας. Όχι μάλλον αναφέρομαι στην αντίδραση σου όταν μετά από ώρα επιλέγεις να το προσέξεις. Ναι αναφέρομαι ακριβώς σε εκείνη τη τσιρίδα ενθουσιασμού, σε εκείνο το πλατύ χαμόγελο που φωτίζει ξαφνικά το πρόσωπό σου, σε εκείνη την τρελή ανυπομονησία που αισθάνεσαι να σε κυριεύει και σε κάνει να θέλεις να το νιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις ,να το μυρίσεις σαν να μην υπάρχει άλλο όμοιό του,σαν να θέλεις να κλείσεις μέσα σου κάθε στάλα από το άρωμά του, να το ρουφήξεις με όλο σου το είναι. Τελικά αναφέρομαι στην αποθέωση πραγμάτων, καταστάσεων αλλά κυρίως ανθρώπων που γίνεται το ίδιο ξαφνικά, ανεξήγητα και αδικαιολόγητα όπως ακριβώς προκύπτουν και οι αντιδράσεις στη θέαση ενός τριαντάφυλλου, το οποίο στην ιστορία μας τελικά είναι ψεύτικο. Αφού το αγγίξεις λοιπόν καταλήγεις απογοητευμένα αλώβητη από τα πλαστικά αγκάθια να χαζεύεις σαστισμένη το κόκκινο ξεθωριασμένο χρώμα που κάθε άλλο παρά το πάθος και τη φλόγα σου θυμίζει.Και τελικά αναφέρομαι στην απομυθοποίηση, εκείνη που φέρνουν τα πολλά λόγια που ξεθωριάζουν τις πράξεις. Εκείνη που έρχεται από επανηλειμμένη προσπάθεια κοροιδίας του θαυμαστή θεατή με λάθος χειρισμούς και έχοντας ως σκοπό να μετατρέψει το πλαστό σε αληθινό βάφοντάς το κόκκινο ή διαφορετικά πασαλείφοντάς το με λόγια και υποσχέσεις. Εκεί ακριβώς αναφέρομαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου