Κυψέλη.Ονειρεμένη φυλακή.

Κάθε φορά που επιστρέφεις σε κατακλύζει ο ίδιος φόβος. Όχι ανυπομονησία είναι σε συνδιασμό με φόβο. Και τα δύο πάντως, κάπως απροσδιόριστα συναισθήματα, αναφέροναι και πηγάζουν από τη θέαση της γειτονιάς σου και την κατάσταση στην οποία θα τη συναντήσεις αυτή τη φoρά κάπου τρείς μήνες αργότερα. (τελικά ας το ονομάσουμε τύψεις). Κυψέλη λοιπόν η πιο διαδραστική γειτονιά,  εκείνη που σου προσφέρει χιλιάδες εικόνες προς επεξεργασία σε κάθε βήμα σου,σε κάθε πετάρισμα του βλεφάρου σου. Η γειτονιά που μεγαλώνει τα παιδιά της απο πολύ νωρίς,  μαθαίνοντάς τα μέσα από αυτές τις εικόνες χίλιες λέξεις για ιστορίες ναρκωτικών πορνείας,  δουλείας, εκμετάλλευσης, βίας που άλλωτε τις μετατρέπουν σε "ζωγραφιές" και άλλωτε τις ζούν σαν εφιάλτες χαμένοι στα εκατοντάδες δρομάκια της. Εκείνα τα δρομάκια που κοσμούνται από πανέμορφα νεοκλασσικά από πολλά υποσχόμενα στη πολιτισμική καλλιέργεια θέατρα απο χρωματιστές βουκαμβίλιες, οι οποίες όμως δεν είναι ικανές πλέον να χαρίσουν χαμόγελα στους βιαστικούς περαστικούς που τις αγνοούν αναζητώντας μόνο το μικρό τους διαμέρισμα που λειτουργεί ως καταφύγιο-κρυσφύγετο. Στην διαδρομή αυτή όμως δεν αγνοόυν τους ανήμπορους, άστεγους κάτω από τη βουκαμβίλια. Γιατί η Κυψέλη με τα οπτικά βιώματα, με τα ηχητικά (βουβά πολλές φορές) ουρλιαχτά σε ευαισθητοποιεί σε δευτερόλεπτα δίνοντάς σου το λόγο ύπαρξης πολυάριθμων, συγκεντρωμένων (η μια κυριολεκτικά πάνω στην άλλη) πολυκατοικιών, που δεν είναι άλλος απο τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Λέξεις πολυφορεμένες αταίριαστα αλλά πλέον τρομερά αναγκαίες να χαραχθούν στους κατοίκους τέτοιων περιοχών, αν θέλουν πραγματικά το χρώμα της βουκαμβίλιας να εξαπλωθεί σε κάθε γωνιά της γειτονιάς και της ψυχής τους.