http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=511633
Χαιρετηθήκαμε, «Τι κάνεις;», «Καιρό έχουμε να τα πούμε», «Πώς πάει η δουλειά;», «Σε θέλω». (Τι; Ε, σιγά που σοκάρεστε. Είναι απλό. Υστερα από δύο ώρες στην Εφορία, μιάμιση ώρα στο Επιμελητήριο και 45 λεπτά στο κομμωτήριο, μπορείς να πεις τα πάντα. Ομως η στιγμή δεν ήταν η σωστή. Κι εγώ ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή.)
Λοιπόν, ώσπου να φτάσουμε στον 14ο – ήμασταν στον έκτο όταν ξεστόμισα το ανείπωτο –, φιλιόμασταν με μανία. «Σε θέλω». Κλισέ, αλλά είναι αλήθεια. Και ξέρετε γιατί; Γιατί έχει μέσα της τον πιο αληθινό χρόνο της γλώσσας, όποιας γλώσσας: τον ενεστώτα. Οι σωστές εξομολογήσεις γίνονται σε χρόνο ενεστώτα. «Σε θέλω». Οι υποσχέσεις («Θα σε θέλω για πάντα / για τόσο / για όσο») αμέσως γίνονται αόριστος· σημαίνουν κάτι για τη μια στιγμή· αν είναι η κατάλληλη, κανείς δεν ξέρει· Ας είναι.
Φιλιόμασταν με μανία. Μάλιστα.
Οταν άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ φτάνοντας, κανείς δεν ήξερε ότι αυτό θα μας έπαιρνε χρόνο ώσπου να ξανασυμβεί. Και μας πήρε· μας πήρε πολύ χρόνο, πολλά μηνύματα (τις πιο ακατάλληλες στιγμές), πολλά τηλεφωνήματα και πολλά «Πρέπει να σου εξηγήσω». Τις αγαπώ τις εξηγήσεις (ανήκω στη σωρεία των υπεραναλυτικών), αλλά «Σε θέλω»· τι διάολο να τις κάνω τις εξηγήσεις;
«Σε θέλω». «Σε θέλω». Και θέλει κανείς, γιατί μπορεί· αλλά είναι, δυστυχώς, άσχημο να μη σ’ αφήνουν. Εγωισμοί· μάλιστα. Μη κατανόηση· σαφώς. Πνιγηρές συμπεριφορές· βεβαίως. Δεν τ’ αρνούμαι όλα αυτά· τα ξέρω και μου τα προσάπτω ευθαρσώς και ενδιαθέτως. Και τους χωρισμούς τούς καταλαβαίνω, και τον εργασιακό Μεσαίωνα, και τα πάθη, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και την ασχήμια που μας κατακλύζει την καταλαβαίνω· ναι, την καταλαβαίνω και την ασχήμια· αντιλαμβάνομαι και το «πότε;» που απαντάται, σε πολλές περιπτώσεις, με ένα «ποτέ».
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται να είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή. Δεν το βλέπω ως αδικία της ζωής και λοιπές ιστορίες για Ζουλού και φίδια. Εξάλλου, τους απεχθάνομαι αυτούς που νομίζουν ότι η ζωή τούς χρωστάει. Συνήθως, κανείς δεν χρωστάει σε κανέναν· συνήθως. Ας είναι.
Ξαναβρεθήκαμε ύστερα από μήνες· στο ασανσέρ πάλι. «Τι κάνεις;», «Καιρό έχουμε να τα πούμε», «Πώς πάει η δουλειά;», «Σε...». Οχι, αυτή τη φορά το κατάπια· κανείς δεν ήταν έτοιμος· ούτε η στιγμή ούτε εγώ.
Να ξαναφιληθούμε με μανία· θα σ’ το χαρίσω, να το ξέρεις, όταν έρθει η ώρα, υποσχέθηκα.
Χαιρετηθήκαμε, «Τι κάνεις;», «Καιρό έχουμε να τα πούμε», «Πώς πάει η δουλειά;», «Σε θέλω». (Τι; Ε, σιγά που σοκάρεστε. Είναι απλό. Υστερα από δύο ώρες στην Εφορία, μιάμιση ώρα στο Επιμελητήριο και 45 λεπτά στο κομμωτήριο, μπορείς να πεις τα πάντα. Ομως η στιγμή δεν ήταν η σωστή. Κι εγώ ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή.)
Λοιπόν, ώσπου να φτάσουμε στον 14ο – ήμασταν στον έκτο όταν ξεστόμισα το ανείπωτο –, φιλιόμασταν με μανία. «Σε θέλω». Κλισέ, αλλά είναι αλήθεια. Και ξέρετε γιατί; Γιατί έχει μέσα της τον πιο αληθινό χρόνο της γλώσσας, όποιας γλώσσας: τον ενεστώτα. Οι σωστές εξομολογήσεις γίνονται σε χρόνο ενεστώτα. «Σε θέλω». Οι υποσχέσεις («Θα σε θέλω για πάντα / για τόσο / για όσο») αμέσως γίνονται αόριστος· σημαίνουν κάτι για τη μια στιγμή· αν είναι η κατάλληλη, κανείς δεν ξέρει· Ας είναι.
Φιλιόμασταν με μανία. Μάλιστα.
Οταν άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ φτάνοντας, κανείς δεν ήξερε ότι αυτό θα μας έπαιρνε χρόνο ώσπου να ξανασυμβεί. Και μας πήρε· μας πήρε πολύ χρόνο, πολλά μηνύματα (τις πιο ακατάλληλες στιγμές), πολλά τηλεφωνήματα και πολλά «Πρέπει να σου εξηγήσω». Τις αγαπώ τις εξηγήσεις (ανήκω στη σωρεία των υπεραναλυτικών), αλλά «Σε θέλω»· τι διάολο να τις κάνω τις εξηγήσεις;
«Σε θέλω». «Σε θέλω». Και θέλει κανείς, γιατί μπορεί· αλλά είναι, δυστυχώς, άσχημο να μη σ’ αφήνουν. Εγωισμοί· μάλιστα. Μη κατανόηση· σαφώς. Πνιγηρές συμπεριφορές· βεβαίως. Δεν τ’ αρνούμαι όλα αυτά· τα ξέρω και μου τα προσάπτω ευθαρσώς και ενδιαθέτως. Και τους χωρισμούς τούς καταλαβαίνω, και τον εργασιακό Μεσαίωνα, και τα πάθη, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και την ασχήμια που μας κατακλύζει την καταλαβαίνω· ναι, την καταλαβαίνω και την ασχήμια· αντιλαμβάνομαι και το «πότε;» που απαντάται, σε πολλές περιπτώσεις, με ένα «ποτέ».
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται να είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή. Δεν το βλέπω ως αδικία της ζωής και λοιπές ιστορίες για Ζουλού και φίδια. Εξάλλου, τους απεχθάνομαι αυτούς που νομίζουν ότι η ζωή τούς χρωστάει. Συνήθως, κανείς δεν χρωστάει σε κανέναν· συνήθως. Ας είναι.
Ξαναβρεθήκαμε ύστερα από μήνες· στο ασανσέρ πάλι. «Τι κάνεις;», «Καιρό έχουμε να τα πούμε», «Πώς πάει η δουλειά;», «Σε...». Οχι, αυτή τη φορά το κατάπια· κανείς δεν ήταν έτοιμος· ούτε η στιγμή ούτε εγώ.
Να ξαναφιληθούμε με μανία· θα σ’ το χαρίσω, να το ξέρεις, όταν έρθει η ώρα, υποσχέθηκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου