Διαβάζεις ένα βράδυ σε ένα τοίχο, σε ένα περιοδικό , στο μήνυμα του πιο ακατάλληλου προσώπου για να ξεστομίσει κάτι τέτοιο (αλλά του πιο κατάλληλου στις μικρές και περιεκτικές φράσεις που περιορίζονται στο "σε θέλω") ότι για την συναισθηματική προστασία είσαι εσύ ο ίδιος ο αποκλειστικός υπεύθυνος.Και τελικά το διαβαζείς αναγνωρίζοντας τον συμβουλευτικό τόνο στη πρόταση και τσαντίζεσαι.Και φωνάζεις μπροστά στην οθόνη πως δεν τον χρειάζεσαι για τέτοιου είδους υποδείξεις. Και περιμένεις απάντηση για να συνεχιστεί ο καυγάς αλλα η οθόνη παραμένει άψυχη και άλαλη.Αφού δεχτείς να επεξεργαστείς τη συμβουλή του,μιας και είναι το μόνο που σου μείνε, αναζητάς τη πανοπλία και τα πυρομαχικά σου.Ξαφνικά βρίσκεις την απομυθοποιήση η οποία εύχεσαι να βοηθήσει αρκεί να γίνει με πραγματικά στοιχεία στον κατάλληλο βαθμό.Έπειτα, κρατάς την αναγκαία απόσταση ασφαλείας απο λόγια, υποσχέσεις, χαριτωμενιές και αλλα τέτοια παιχνιδιαρίσματα.Αυτό έχει ως συνέπεια να απομακρύνεσαι τόσο και να απομυθοποιείς άλλο τόσο σε σημείο που όλα πλέον να σου φαίνονται ανώφελα, ανούσια και ψεύτικα.Και εκείνο είναι το σημείο που αρχίζεις και πανηγυρίζεις.Πανηγυρίζεις που με τη σώστη πανοπλία κατάφερες να εκμηδενίσεις μέσα σου και εκείνον και ό,τι σε έκανε να νιώθεις, την κάθε ποικιλία συναισθημάτων.Και τώρα είσαι ελεύθερη.Ελεύθερη να αντιμετωπίσεις με έναν πρωτόγνωρο κυνισμό κάθε επόμενο λόγο, επόμενη ελπίδα, επόμενη προσδοκία. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ,(τα όρια του κυνισμόυ), που αποφασίζεις για ακόμη μια φορά όχι μόνο να αφήσεις απροστάτευτο τον συναισθηματικό σου κόσμο αλλά να τον σπρώξεις ακόμη πιο βαθιά κλείνοντας τα μάτια στα προηγούμενα και δίνοντας διπλάσια βαρύτητα αυτη τη φορά στα λόγια εκείνου που τελικά κρατάει τη πανοπλία σου.Και έτσι ξανά, ενθουσιάζεσαι με το ίδιο άτομο με την ίδια αναμενόμενα προβλέψιμη συμπεριφορά, με τα ίδια τετριμμένα λόγια χώρις όμως να παραπονιέσαι, χωρίς να ψάχνεις για πανοπλίες ούτε καν για ασπίδα.Σου αρκεί να περιπλανιέσαι μεταξύ της κυκλοθυμίας των συναισθημάτων.Αυτό.Αρκεί
να νιώθεις ζωντανός.
Συναισθηματισμός - Κυνισμός = 100-0.
Συναισθηματισμός - Κυνισμός = 100-0.
Τραβας τις γραμμες σου,να νιωθεις ασφαλης.
ΑπάντησηΔιαγραφή"Ως εδω θα ερθεις αποψε."
Υποδεικνυεις τα ορια."Ακους;Ως εδω,αυριο παλι."
Νιωθεις δυνατη οταν τον βλεπεις να υποχωρει.Ομως μετα εσυ σκυβεις το κεφαλι.Ταλανιζεσαι βραδια ολοκληρα.Χρησιμοποιεις μαθηματικες εξισωσεις ,αποδεικνυεις θεωρηματα για να κανεις την απαιτητικη φιγουρα στον καθρεφτη να πειστει,πως πηρες την σωστη αποφαση.Ξεχασες την πιο σημαντικη μεταβλητη...Το συναισθημα.
Το συναίσθημα δεν ξεχνιέται.Το κοντινότερο ρήμα που το εκφράζει είναι το αγνοώ.Προσπάθεια αγνόησης του που πάντα καταλήγειαποτυχημένη γιατί κάθε συναίσθημα χρειάζεται να κάνει τον κύκλο του τίποτα άλλο.(όμορφη έκφραση εκείνη στα εισαγωγικά :) )
Διαγραφή